انگشتم به من می آموزد که من منحصر به فرد هستم.

گریه کرد و با قلم یک چادر خاکی کشید

گفتمش پس غربت زهرا کجای نقش بود؟

ناله کرد و زیر چادر غنچه ای پرپر کشید

پ.ن ۱: ای کاش ما هم یک فامیل دور داشتیم.

پ.ن ۲: مامان اینا رفتن قشم دوست داشتم منم الان اونجا بودم سوار لنج می شدم.

پ.ن ۳: فکر نکنم سیزده بدر تهران چنگی به دل بزنه... هیچ جای دنیا صفای پارکهای اصفهانو نداره.

من روزنامه نگاری را به همین خاطر دوست دارم و به همین خاطر هم از آن
می هراسم.
کدام شغل دیگری اجازه می دهد
انسان تاریخ را در همان لحظه وقوعش بنویسد و گواه مستقیم آن باشد؟
روزنامه نگاری امتیازی است خارق العاده و هراس انگیز.

تصادفی نیست که انسان، اگر به این نکته واقف باشد،
زیر فشار صدها عقده حقارت خرد
می شود، تصادفی نیست که وقتی خود را درگیر رویدادی می بینم٬
یا به هنگام ملاقاتی مهم- دچار نوعی اضطراب می شوم و می ترسم
به آن اندازه که باید و شاید
چشم و گوش و مغز نداشته باشم که ٬
همچون کرمی رخنه کرده در تاریخ ٬
گوش کنم و نگاه کنم و بفهمم.
بدون اغراق می گویم که در هر تجربه شخصی پاره هایی از روحم را به جا
می گذارم.

"اوریانا فالاچی"